Taekwon-Do tradycyjne: Okrzyki w Układach-TUL Taekwon-Do ITF

                                                 

                                                             

Pattern (Układ) & Movement (Ruch nr...)

Chon Ji  (x1)                      

nr 17 (ostatnie Jirugi do przodu)

Dan Gun  (x2)                   

nr 8 (ostatnie Jirugi do przodu) 

& nr 17 (ostatni blok górny)

Do San  (x2)                    

nr 6 (ręka włócznia) 

& nr 22 (ostatni blok górny)

Won Hyo  (x1)                   

nr 12 (ręka włócznia)

Yul Gok  (x3)                   

nr 24 (uderzenie łokciem) 

& nr 27 (uderzenie łokciem) 

& nr 36 (uderzenie grzbietem pięści)

Joong Gun  (x1)                   

nr 12  (podwójne uderzenie odwróconymi pięściami)

Toi Gye  (x1)                     

nr 29 (lądowanie po wyskoku do niskiego bloku krzyżowego)

Hwa Rang  (x2)                  

nr 14 (ostatnie Jirugi do przodu) 

& nr 25 (ślizg z uderzeniem łokciem)

Choong Moo (x2)                 

nr 9 (blok w lądowaniu po wyskoku Twimyo Yop Chagi) 

& nr 19 (blok w lądowaniu po wyskoku z obrotem przez plecy) 

Kwang Gae  (x2)                

nr 23 (uderzenie prawym grzbietem pięści w pozycji jeźdźca) 

& nr 27 (uderzenie lewym grzbietem pięści w pozycji jeźdźca)

Po Eun  (x2)                       

nr 12 (podwójne równoległe uderzenie pięściami) 

& nr 30 (podwójne równoległe uderzenie  pięściami)

                                                                                                                                        

Ge Baek  (x2)                   

nr 19 (blok Sonkal Taebi Maki - ostatni po obrotach)

& nr 28 (Doo Palmok Nopunde Maki - wysoki blok podwójny po kroku krzyżowym)  

Sztuka walki a współczesny sport Taekwon-Do

Taekwon-Do, rozpatrywane w aspekcie walki sportowej, można zdefiniować jako: "sport, którego korzeniami jest sztuka walki". Takie określenie jest bardzo obrazowe - korzenie tkwią w ziemi stanowiąc fundament rośliny, ale z powierzchni ziemi nawet ich nie widać!

Głównym celem egzystencji zawsze będzie próba przetrwania. Rośliny, których korzenie są takie same, dostosowując się do panujących w danym miejscu i momencie warunków, mogą rozwijać się w różny, czasem odmienny od siebie sposób. Podobnie stało się z Tae Kwon Do.

Sztuka to szlachetne piękno, osiągnięcia i umiejętności wykraczające daleko poza ogólnie dostępny poziom, budzące podziw i skłaniające do refleksji.

Oglądając konkurencję walki sportowej nie mamy bezpośrednich skojarzeń ze sztuką prezentowaną przez jej pionierów, a jednak korzenie zobowiązują.

Współczesne Taekwon-Do ma postać wysoce cywilizowanego sportu, bazującego na gibkości oraz świetnym arsenale technicznym służącym do zdobywania punktów. Celem jest kulturalna, sportowa, bardzo techniczna walka, którą cechować będzie pełen repertuar technik nożnych uzupełnianych technikami ręcznymi, także tymi wykonanymi w trakcie wyskoku… i tu można pokusić się o twierdzenie, że naszym, polskim, oczekiwaniom i możliwościom, a także mentalności, bliższe jest współzawodnictwo w wersji ITF. Dopuszczenie stosowania technik ręcznych w ITF urealnia pojedynek i daje szansę osobom o przeciętnej budowie ciała.

Powinniśmy jednak pamiętać, że sportowe Taekwon-Do raczej nie powinno szukać odniesień do realnej walki i dywagować nad przydatnością technik sportowych w trakcie realnego starcia. Tzw. „bójka” zawsze jest brutalna i często bezwzględna.

Cywilizacja - to ona odróżnia bezpieczny, wyewoluowany na potrzeby dzisiejszego społeczeństwa sport, od pierwotnego Tae Kwon Do, które było tak wyspecjalizowaną metodą walki, że zasłużyło sobie na miano sztuki. Jej zadaniem było realne unicestwianie „złych” przeciwników "w słusznej sprawie", co oczywiście ze sportem nie miało nic wspólnego.

Obecnie najlepsi zawodnicy Taekwon-Do powinni być "fighterami" w sportowym znaczeniu tego słowa, uprawiającymi dyscyplinę, której cechą charakterystyczną jest pełna efektownych kopnięć walka, przy czym emocje są kontrolowane, a przepisy sportowe i sędziowie, czuwający nad ich przestrzeganiem, zapewniają bezpieczeństwo walczącym.

Podsumujmy: Taekwondo może - i powinno - być bardzo widowiskowym i bezpiecznym sportem, lecz aby temu sprostać, zawodnicy i sędziowie muszą być odpowiednio przygotowani. 

Taekwon-Do sportowe: O walce sportowej tak lapidarnie jak to tylko możliwe

W boksie jakościowo istnieją 3 rodzaje uderzeń:
- prosty
- sierp 
- hak

W Taekwon-Do wykorzystujemy cios prosty, będący odpowiednikiem Jirugi, tyle że tu bardziej przypomina on uderzenie bokserskie - jest wyprowadzany nie od pasa, a z okolicy szczęki, 

Wydaje się być oczywistym, że skoro atak ręką ma mieć sens, musi być wykonany w krótkim dystansie tzn. najdalej na wyciągnięcie ręki (mógłby być bliższy, lecz wówczas uderzenie nie zostanie zaliczone, gdyż sędziowie punktują wyłącznie odpowiednik Jirugi, w trakcie którego ręka prostuje się osiągając pełen zakres ruchu). Zatem jeżeli jest to dystans krótki - odpowiedni dla uderzenia ręką - nie wolno zapomnieć o obronie! Ręce przeciwnika będą miały ten sam zasięg i docierały będą równie szybko!

W Taekwon-Do cios prosty można wykonać również w podskoku, w tym z regulacją dystansu:

- w doskoku

- w odskoku

W dystansie długim tj. dłuższym niż zasięg ręki, a odpowiadającym długości nogi, wykonujemy kopnięcia.

Jak trenować i wykonywać kopnięcia?

Nie ma źródła bardziej przydatnego niż kanał YouTube: Taweeslip Taekwondo 

przykładowy filmik: training 6/5/24 (3 min)

Reasumując: 

- walczymy w długim dystansie nogami (tak rozpoczynamy i kończymy akcję)

- jeśli znajdziemy się bliżej przeciwnika, w krótkim dystansie, używamy uderzeń rękoma po linii prostej nie zapominając o trzymaniu wysokiej gardy i ochronie głowy (zasłony, uniki), ze szczególnym uwzględnieniem szczęki (przypomina to boks, ale w rzeczywistości jest tylko bardzo małym "wycinkiem" tej dyscypliny sportu)

- dystans reguluje zawodnik, który ma inicjatywę (przynajmniej w tym momencie), a drugi dostosowuje się do dystansu odpowiednio dobierając techniki

W uproszczeniu: walka Taekwon-Do to walka nogami, uzupełniana technikami ręcznymi w sytuacji, gdy zawodnicy znajdą się blisko siebie (za wyjątkiem zainicjowania błyskawicznego ataku ręką/rękoma w wyskoku).

Taekwon-Do sportowe: Wiedza jest siłą - podstawy treningu, zawodnik i trener, sędziowanie

PODSTAWY TRENINGU

Bardzo często adepci pilnie i sumiennie wykonują na treningu zalecone ćwiczenia, zdając się w 100 procentach na prowadzącego. Działają mechanicznie w ogóle nie zastanawiając się nad tym co robią - innymi słowy angażują sumiennie TAE (nogi) i KWON (ręce) z wyłączeniem DO (myślenia).

W efekcie takiej postawy, kiedy dostają do wykonania samodzielne zadanie np. walka z cieniem lub sparing, w dużym stopniu stają się niezdecydowani i mają trudności z wykorzystaniem swoich umiejętności.

Jeżeli zawodnikowi brakuje wiedzy na temat walki, będzie się jej obawiał. Mniej lub bardziej świadomie będzie odczuwał swoją bezradność i zagubienie – tak, jak gdyby nagle znalazł się bez przewodnika na obcym, nieznanym terenie. Wiedza na temat walki da zawodnikowi pewność siebie i uporządkuje jego działania.

Zdobywanie wiedzy przypomina człowieka wdrapującego się na górę: w miarę wspinania po zboczu zachłystuje się coraz szerszym widokiem niekiedy zapominając, że widzi tylko jedną stronę horyzontu, i dopiero kiedy stanie na szczycie widzi wszystko, lecz wszystko to często zbyt wiele.

Podstawą treningu są planowanie i metodyka oparte na procesie:

WIEDZA - ANALIZA - SELEKCJA - SYNTEZA – KONSEKWENCJA

Dotyczy to zarówno całokształtu pracy treningowej jak i jej składowych - jest to proces cykliczny obowiązujący na każdym poziomie i w każdym czasie.

ZESPÓŁ: ZAWODNIK i TRENER

Nie może się zdarzyć, że trener i zawodnik wspinają się na tę samą górę, a jednak po przeciwnych zboczach - w takim przypadku, pomimo że dążą do tego samego celu, łatwo może nastąpić brak zrozumienia w zespole - każdy widzi coś innego.

Na efekt dobrego treningu (sukces sportowy, wysoki poziom techniczny zawodników) składa się praca zespołu: zawodnika i trenera. Zawodnik, lub adept, pozbawiony trenera traci czas: odkrywa rzeczy dawno odkryte, popełnia błędy, brak mu potrzebnej wiedzy i przede wszystkim doświadczenia.

Zawodnik musi mieć umiejętności, a trener doswiadczenie!

Oprócz zasad świadomego treningu zawodnik i trener muszą stale się poznawać i zdobywać wspólne doświadczenie, a poszukując najlepszych rozwiązań zawsze muszą pamiętać, że nie ma ruchu doskonałego – każdy manewr może zostać skontrowany.

Cechy i praca trenera:

- wiedza, wyobraźnia i kreatywność
- metodyka, dobór ćwiczeń
- efektywność (praktyczne zastosowanie) i atrakcyjność technik (unikanie rutyny)

Pożądane cechy zawodnika: 

- predyspozycje fizyczne (budowa ciała, gibkość)
- talent
- motywacja

Potrzebne wspólne cechy trenera i zawodnika:

- wytrwałość i konsekwencja
- dyscyplina 
- zaangażowanie

Trener nie może tylko wydawać poleceń i traktować zawodnika przedmiotowo. Układ musi być partnerski, a wiedza wspólna. Trener musi szanować zawodnika pamiętając o tym, że ostatecznie to zawodnik wygrywa zawody.

Zasadą jest świadomy trening, w którym nic nie jest dziełem przypadku, a obaj, trener i zawodnik, zawsze muszą znać odpowiedź na poniższe pytania dotyczące tego, co robią:  

- co ?
- jak ?
- kiedy ?
- dlaczego ?

Trener musi zawodnikowi wszystko tłumaczyć, aby ten skutecznie realizował plan treningowy, a zawodnik musi pamiętać, że trenujemy:

TAE (nogi: kopnięcia, poruszanie) 
KWON (ręce: uderzenia, osłony)
DO (głowę – a tzn. myślenie w sensie taktycznym)

Mówiąc w uproszczeniu: co masz w głowie, masz w nogach i rękach!

Wiedza jest siłą: MAŁO WIESZ = MAŁO UMIESZ = MAŁO MOŻESZ 

np. żeby rozpoznać przeciwnika, sam musisz znać to, co on robi – jeśli tego nie znasz, to nie rozpoznasz!

Zawodniczka: „Trener ułożył dla mnie i innych zawodników naszego klubu taktykę, która moim zdaniem… daje rozwiązania na wszystkie sytuacje możliwe w walce. Pamiętam, że odkąd mieliśmy tę taktykę, wychodziłam do walki ze "spokojną głową". Wiedziałam jaki jest plan i na czym bazuję. W mojej głowie nie było "niewiadomej" czy chaosu, tylko konkretny plan. Oczywiście taktyka była tylko fundamentem, ale przecież to właśnie solidny fundament jest podstawą wszystkiego. Dużo rozmawialiśmy o tej taktyce. Nie tylko ją trenowaliśmy, ale również ją omawialiśmy.”

Wyselekcjonowana wiedza musi zostać koniecznie usystematyzowana. To pomoże w szybszym „otwieraniu plików”. Pamiętajmy, że Taekwon-Do jest sprintem, a więc nogi, ręce i myślenie muszą działać bardzo szybko i być ze sobą dobrze zsynchronizowane.

 

REGULAMIN WALKI SPORTOWEJ – SĘDZIOWANIE – LIGHT CONTACT

W lokalnej gazecie „Sedno”, po III Mistrzostwach Polski ITF, w czerwcu 1990 roku ukazał się obszerny artykuł, w którym m.in. znajdujemy: „Zapytany o kontrowersje wokół niektórych ocen arbitrów Choi Jung-Hwa, wicedyrektor techniczny Międzynarodowej Federacji Taekwon-do (I.T.F.), i sędzia główny mistrzostw Polski powiedział: Nawet maszyny popełniają błędy, a cóż dopiero ludzie. Walki w taekwon-do charakteryzuje duża szybkość i zawodne oczy ludzkie nie zawsze są w stanie dostrzec wszystkiego. W zawodach tej rangi dużą rolę grają emocje, podekscytowanie liderów drużyn. Chcielibyśmy, żeby wszyscy byli zwycięzcami. Ale to niemożliwe. Narzekania i nieporozumienia nie trwają jednak długo, szybko zostają zapomniane, bo wszyscy związani z taekwon-do stanowią jedną wielką rodzinę.”

Łatwiej z takim postawieniem sprawy pogodzić się sędziom i działaczom niż zawodnikowi, który długo i ciężko pracował, dał z siebie wszystko w czasie walki i ma poczucie, że wygrał - a oprócz tego przejechał wiele (niekiedy setki, a nawet tysiące) kilometrów, aby dotrzeć na zawody i najprawdopodobniej poniósł znaczne koszty.

Obecna technologia pozwala na odtwarzanie walki w trybie slow motion (można także zastosować „stop klatkę”). Niestety sędziowie często ulegają złudzeniu. Niekiedy zdarza się tak duża rozbieżność w punktowaniu, jak gdyby każdy z nich oglądał inną walkę.

Cytowana powyżej wypowiedź Choi Jung Hwa (wówczas Mistrza posiadającego stopień 7 Dan) pochodzi sprzed ponad trzydziestu lat. Aktualnie najlepszym rozwiązaniem byłaby pełna elektronika, a sędziowie ewentualnie zaliczaliby tylko uderzenia ręką lub stopą w twarz.

Automatyczne naliczanie punktów, z ustawionym poziomem siły, byłoby nie tylko najbardziej uczciwe, ale zapobiegłoby także wielu rozterkom typu: co punktują?

Rozwiązanie takie, aczkolwiek kosztowne, obecnie jest już możliwe. 

Walka sportowa Taekwon-Do jest odpowiednikiem formuły Light Contact w Kickboxingu (różnicą powinny być proporcje stosowanych technik nożnych i ręcznych z przewagą tych pierwszych w Taekwon-Do). Przepisy takiej formuły mówią: „teoretycznie nie można wkładać pełnej siły w uderzenia i kopnięcia. Walkę można wygrać tylko przez przewagę punktową. Znokautowanie przeciwnika grozi dyskwalifikacją, chyba że sędzia planszowy stwierdzi, że cios nie był zadany z pełną siłą”. Bardzo to przypomina próbę wyjaśnienia w języku polskim jaką podjął północnokoreański instruktor Chon Dae Yong 6 Dan: „tak nie można, ale może być można”.

Light Contact jest formułą pośrednią pomiędzy Point Fighting a Full Contact. Przepisy Point Fighting są bardzo jasne – jest to „berek”, gdzie punkt zdobywa się dotykając przeciwnika ręką lub nogą wykonując dozwoloną w regulaminie technikę walki. Zawodnicy przez większość czasu trwania walki biegają, a trafienie musi być bardzo „techniczne”. W formule Full Contact również mamy pełną przejrzystość – liczy się przede wszystkim siła, gdyż zawodnicy starają się znokautować przeciwnika; zawodnicy poruszają się tylko tyle, ile wymaga kontrolowanie strefy rażenia; bardziej istotny od kształtu techniki jest wywołany przez nią efekt.

Oprócz faktu, że przepisy mogą zmieniać się co jakiś czas, trzeba także brać pod uwagę aktualne trendy w sędziowaniu tzn. dodatkowe ustalenia w ramach obowiązujących przepisów. Od trendów sędziowskich zależeć będzie, czy formuła walki Taekwon-Do (rozgrywanej w danym miejscu i czasie) bliższa będzie Point Fighting czy też Full Contact.

Z tego powodu zawsze należy wiedzieć jak aktualnie walczą inni zawodnicy oraz kiedy sędziowie przyznają punkty, a kiedy ostrzeżenia.

Aby skutecznie wygrywać trzeba być na bieżąco z „nowinkami sędziowskimi” i dlatego warto mieć w klubie dobrego sędziego – nie po to, żeby tendencyjnie „pomagał” swoim zawodnikom w trakcie zawodów, ale żeby jak najskuteczniej przygotować zawodnika do walki.

Taekwon-Do sportowe: Trening - cel, podstawowe zasady, rodzaje i etapy treningu

Głównym celem treningu jest przygotowanie zawodnika do walki. Można też żartobliwie powiedzieć, że sukces jest „efektem ubocznym” dobrego treningu.

Trening jest najważniejszy - to on odróżnia praktyków od wszystkich pozostałych – tych, którzy nie trenują Taekwon-Do i tych, którzy tylko przebierają się w Dobok. Trening tworzy zawodnika i potencjalnego mistrza.

Wiedza jest siłą - na bazie wiedzy konstruujesz trening, a jak trenujesz tak reagujesz – czyli umiesz dokładnie to co robisz! 

W trakcie treningu powtarzamy ruchy, które muszą zamienić się w odruch. Jeżeli dany ruch nie został powtórzony odpowiednią ilość razy i przekształcony w odruch, najprawdopodobniej nie zostanie wykorzystany.

Podczas walki sytuacja zmienia się tak szybko, że większość działań zawodnika będzie intuicyjna - wyboru dokonywała będzie podświadomość, która, działając podobnie jak komputer, dokona wyboru optymalnego na bazie skutecznych odruchów.

Zawodniczka: „Po dwóch wygranych walkach przyszedł czas na ćwierćfinał z reprezentantką Meksyku. Miałyśmy takie same warunki fizyczne, a nawet nasze poruszanie po macie było bliźniaczo podobne. W efekcie walka skończyła się 0:0 ! Czekała nas dodatkowa runda tzw. "złoty punkt". To była bardzo ważna walka. Zwyciężczyni tego pojedynku miała gwarantowany medal. Z tej walki najbardziej pamiętam właśnie ten "złoty punkt", który dał mi awans do półfinału. Byłyśmy w rogu maty i to ja byłam przy jej skraju. Nagle, w trakcie akcji, zobaczyłam uniesioną wysoko nogę i głowę mojej przeciwniczki „lecącą” w kierunku maty. Wykonałam kopnięcie opadające - Naeryo Chagi - którym idealnie trafiłam i ściągnęłam głowę Meksykanki w dół. Bez żadnych wątpliwości sędziowie przyznali punkty i wygrałam tę walkę. To co zrobiłam było intuicyjne. Nie planowałam tego.”

Podsumowując: Celem treningu jest przekształcenie ruchu, umieszczonego w kontekście walki, w odruch będący gotową odpowiedzią na daną sytuację taktyczną. Z tego powodu najważniejsze manewry (patenty) powinny być powtarzane na każdym treningu !

 

PODSTAWOWE ZASADY:

 

1. Umiesz to co robisz - jeśli czegoś nie robisz, raczej nie będziesz tego potrafił (talent, o ile go masz, to zaledwie kapitał początkowy) - musisz trenować dokładnie to, co chcesz umieć.

2.  Na trening masz ograniczoną ilość czasu i energii (zarówno fizycznej jak i psychicznej) - wykorzystaj je dobrze.

Mając na uwadze obie powyższe zasady pamiętaj o doborze ćwiczeń:

-  nie wykonuj ćwiczeń przypadkowych: zabierają czas, energię, działają jak wirusy (zakłócają „wgrywany program”)

- szukaj najefektywniejszych rozwiązań: 100 zł to 100 monet jednozłotowych lub jeden banknot – preferuj banknot

3. Nikt za ciebie tego nie zrobi

4. Wiedza jest siłą - TAE i KWON to za mało - bez DO (myślenia, zaangażowania, koncentracji, zapamiętania), TAE i KWON niewiele są warte.

 

ETAPY TRENINGU

1. trening ogólnorozwojowy (czasem nazywany umownie „fizycznym”) - obejmuje ćwiczenia nie będące technikami TKD; buduje fundament pod kolejne etapy. Obejmuje głównie gibkość, wzmacnianie, szybkość i mobilność. Zawodnik musi być dobrze rozciągnięty!

2. trening techniczny - skupia się na znajomości wszystkich technik i ich poprawnym kształcie

3. trening taktyczny - uczy zastosowania technik

 

Dobrą i pożądaną metodą jest łączenie treningu technicznego z taktycznym tzn. zamiast uczyć statycznej wersji kopnięć, należy od razu umieszczać je w kontekście walki i wdrażać zgodnie z ich przeznaczeniem i zastosowaniem np. Bandae Dollyo Chagi zawsze uczyć jako kontrataku, a Yop Chagi jako kopnięcia stopującego.

4. sparing:

- walka z cieniem – dostosowanie ruchów do wyobrażonego przeciwnika:

Zawodnik musi wyobrażać sobie co przeciwnik robi w danym momencie, jak jest ustawiony,

a także walkę z różnymi typami przeciwnika np.:

 
-"łatwy" tzn. taki nad którym mamy zdecydowaną przewagę (ataki seryjne uwzględniające ustawienie przeciwnika) 
- atakujący (obrona i kontrataki) 
- kontrujący (atak rytmiczny)

Można przeznaczyć po jednej rundzie „walki z cieniem” dla każdego typu przeciwnika.

- sparing zadaniowy – służy wykształceniu konkretnej umiejętności, bądź realizacji określonego celu (manewru) taktycznego. Obaj zawodnicy mogą otrzymać to samo zadanie, lub każdy inne

- sparing techniczny – walka odbywa się w sposób zbliżony do wersji wymaganej na zawodach, ma jednak „luźniejszy” charakter i nie jest oceniana

- sparing właściwy – zawodnicy walczą tak jak na zawodach – przez cały czas są kontrolowani i oceniani (przyznawane są punkty i ostrzeżenia)

Taekwon-Do sportowe: Trening techniczny - Postawa walki, garda, poruszanie

POSTAWA WALKI

Postawą walki nazywamy takie ustawienie ciała i stóp, które umożliwiają natychmiastowe wykonanie wszystkich ruchów ofensywnych i defensywnych opanowanych przez zawodnika. Taekwon-Do sportowe bazuje na wysokich i wąskich postawach, stosunkowo słabo związanych z podłożem, w zamian za to umożliwiających szybkie przemieszczanie i błyskawiczne wykonywanie wszystkich kopnięć.

W uproszczeniu - postawa walki powinna zapewnić:
- możliwość wykonania wszystkich technik
- równowagę
- mobilność

Powyższe dotyczą głównie PPW, gdyż BPW ma pewne ograniczenia.

Przyjęcie pozycji walki (po komendzie sędziego będącej sygnałem rozpoczęcia pojedynku) jest pierwszym (poza określeniem warunków fizycznych) elementem oceny przeciwnika.

PPW i BPW

Aby zmniejszyć pole trafienia, oraz umożliwić wykonywanie wszystkich kopnięć, ciało w postawie/pozycji walki zwrócone jest:

1. półbokiem – Przednia Postawa Walki (PPW); stopy skręcone do środka 30-45 stopni, tylna stopa wysunięta (w stosunku do przedniej) o połowę długości a jej pięta uniesiona wyżej poprzez wspięcie na palcach i poduszce stopy (gotowa do wybicia w przód - podobnie jak w pozycji startowej sprintera). 

Podstawowe ułożenie rąk tworzy gardę zbliżoną do bokserskiej, lecz nieco „luźniejszą” i obniżoną, co umożliwia osłonę przed kopnięciami przeciwnika, lub ewentualne ich blokowanie. Takie ułożenie rąk nazywamy „górną gardą”.

W PPW stosujemy „pionową gardę nogą” – noga ustawiona jest jak do wyprowadzenia Apcha Milgi – noga z uniesionym kolanem ułożona pod kątem 30-45 stopni. Stopa na wysokości kolana, wysunięta w kierunku przeciwnika (całą podeszwą stopy).

2. bokiem – Boczna Postawa Walki (BPW); stopy ustawione w tej samej linii

Ułożenie rąk w BPW przypomina cyfrę ‘’9” i nazywane jest "dolną gardą".

W BPW stosujemy „poziomą gardę nogą” – noga ustawiona jak do wyprowadzenia Dollyo-C tzn. jest to stopowanie piszczelem (kolano i stopa znajdują się na tej samej wysokości).

Pozycję walki (gotowości do reakcji) zawodnik powinien utrzymywać przez cały czas trwania walki: podczas poruszania, w trakcie przygotowania ataku/kontrataku, a także pomiędzy technikami, i powinien do niej wrócić jak najszybciej po zakończeniu akcji.

Nie utrzymując postawy walki:

1. pomniejszasz swój arsenał (nie możesz natychmiast wykonać każdej techniki, np. nogi ustawione szeroko eliminują kopnięcia obrotowe, a noga wykroczna przesadnie przesunięta do wewnątrz osłabia równowagę i uniemożliwia wykonanie kopnięć bezpośrednich nogą zakroczną)

2. osłabiasz obronę (narażasz się na kontrę lub atak)

Utrzymanie pozycji walki (gotowości do strzału), praca stóp (wychodzenie na pozycję strzelecką i obrona) oraz pivot na stopie podporowej (ustawiający biodra zarówno w trakcie poruszania, jak i kopnięć), często bywają elementami zaniedbanymi i niedocenianymi – nie są utożsamiane ze zdobywaniem punktów, a wymagają wielu godzin treningu.

Postawa z lewą nogą z przodu nazywana jest „postawą lewą”: L-PPW, L-BPW, a postawa z prawą nogą z przodu nazywana jest „postawą prawą”: P-PPW, P-BPW. 

W odniesieniu do przeciwnika POSTAWA WALKI zamienia się w POZYCJĘ WALKI:

1. zamknięta pozycja walki – obaj zawodnicy stoją zwróceni do siebie lewym, lub obaj zwróceni do siebie prawym bokiem

2. otwarta pozycja walki – zawodnicy ustawieni są w stosunku do siebie: jeden prawym a drugi lewym bokiem

PRACA STÓP/PORUSZANIE

Poruszanie w czasie walki jest ruchem poziomym, a nie pionowym !

Dobór i rodzaj wykonywanych kroków (podobnie jak dobór i rodzaj wykorzystywanych technik) zależą od typu przeciwnika i sytuacji taktycznej - innymi słowy: nie poruszamy się dla samej sztuki poruszania - poruszamy się w określonym momencie, w określony sposób i w określonym celu !

Błędy w poruszaniu:
- wykonywanie balansu
- nadmierne bieganie pomiędzy akcjami i ostatecznie przyjmowanie walki statycznie
- zbyt mała znajomość rodzajów kroków
- niewłaściwy dobór kroków 

Rodzaje kroków:

1. ślizg na jednej nodze (podstawa kopnięć w ataku) 
2. krótki ślizg na obu nogach (może służyć jako seria ruchów we wszystkich kierunkach; może być łączony z każdym rodzajem kroków; wykorzystywany do "wciągania" przeciwnika - tworzy złudzenie w ocenie dystansu przez przeciwnika)

3. krok dostawny (w wersji 1/2 służy do ataków nogą wykroczną, w pełnej, długiej wersji do wycofywania)

4. Cha Cha (może być wykorzystywany we wszystkich kierunkach, głównie do "kąsania" oraz zejścia kątowego)

5. krok krzyżowy (służy do odbiegnięcia, a także do ataku: przedni do kopnięcia okrężnego, tylny do odwrotnego kopnięcia okrężnego

6. obieganie/zabieganie w ustawieniu BPW (jest odmianą kroku Cha Cha szczególnie przydatną w ruchu do tyłu - umożliwia ucieczkę przed serią Dollyo Chagi wykonywaną "zawieszoną" nogą ze ślizgiem, a także ucieczkę przed długim atakiem prostym ręką lub nogą; ułatwia zamknięcie przeciwnika w rogu maty, ale również ucieczkę z takiej sytuacji)

7. zmiana pozycji przodem i tyłem (obie wersje są ryzykowne ze względu na możliwość przechwycenia i należy wykorzystywać je raczej w miejscu oraz w ruchu do tyłu - tu także do ucieczki w sytuacji gdy kopiąca noga po ruchu okrężnym spadła za linię centralną oraz podczas aktywnej ucieczki zamianą stóp w przeskoku; stosowana również do realizowania założeń taktycznych tzn. ustawienia pozycji walki)

8. Zyg Zag (jest to krok Cha Cha Cha połączony ze zwodem, wykorzystywany do zmiany kąta ustawienia walki - można go stosować jako próbę wyjścia z rogu maty, ale także w dowolnym miejscu pola walki; zakończony może być atakiem ręką w wyskoku; warianty: podwójny zyg zag, oraz "wyprostowany" tzn. pierwszy krok do przodu i dwa pozostałe do tyłu, a następnie powrót atakiem ręką w wyskoku lub długim kopnięciem nogą zakroczną ze ślizgiem)

9. przeskok/odskok lub ślizg obunóż do tyłu (służy zejściu z linii walki np. vs Yop Chagi)

10. kątowa zmiana pozycji walki (drugi krok do przodu lub do tyłu)

11. pivot na poduszce stopy (często warto łączyć go ze ślizgiem)

Przemieszczanie się w czasie walki ma na celu zdobycie punktu lub uniknięcie trafienia. Poruszać się można do przodu, do tyłu, na boki oraz w kierunkach pośrednich. Trudność w poruszaniu podczas walki polega na zachowaniu postawy walki oraz takim doborze kroków, które ułatwią atak tobie, a utrudnią, bądź udaremnią, atak czy kontratak przeciwnikowi.
Podstawowym kryterium doboru kroków będzie dystans, jaki chcesz pokonać, oraz to, czy chcesz odwrócić swoją pozycję w stosunku do przeciwnika tzn.  otworzyć lub zamknąć pozycję walki. Nie bez znaczenia jest także zamiar użycia przedniej czy tylnej nogi do ataku/kontrataku. Za pomocą kroków można wykonywać zwody oraz  ustawiać walkę w zaplanowanym obszarze pola walki. 

Kopnięcie czy uderzenie dające punkt, można porównać do strzelenia gola lub wrzutu piłki do kosza - efektowny moment na który wszyscy czekają. Wyobraźmy sobie jednak zawodników, którzy chcą strzelać gole lub rzucać do kosza za każdym razem, bez rozegrania piłki i wyjścia na dogodną do strzału pozycję.

Aby skutecznie wykonać kopnięcie i zdobyć punkty, trzeba sobie na nie zapracować: wybrać odpowiedni moment (timing) i ustawienie oraz odsłonięcie przeciwnika (można "ustawić go" ruchami taktycznymi, wykonując zwody i kroki). Tak, jak w grach zespołowych, wyjście "na pozycję strzelecką" wymaga wcześniejszego rozegrania - w TKD rolę tę spełnia „praca stóp”. 

Podstawowe kroki:
1. wydłużenie-skrócenie (doskok-odskok bez zmiany postawy - krok krótki)
2. skrócenie oraz skrócenie-wydłużenie (krok dostawny - krok długi)
3. zmiana przodem
4. zmiana tyłem (obrót „przez plecy”)
5. ruch nożycowy
6. zejście w bok (cza cza) 

7. pośredni krótki krok równoległy "Narani sogi" przy zmianie postawy tyłem i przodem (jest to dodatkowy krok "pośredni" w trakcie zmiany, służący przyspieszeniu ruchu) 

Ruchy 1-6 mogą spełniać następujące funkcje:
- przemieszczanie
- zwody
- wyprowadzanie kopnięć

Podsumowując - kroki służą do:

- obrony

- zbliżenia do przeciwnika

- mylenia i oszukiwania przeciwnika

- ukrywania momentu wykonania techniki

- prowokowania i "wciągania" przeciwnika na kontratak

- ustawiania akcji w polu walki