piątek, 19 kwietnia 2024

Strój DOBOK i kolory pasów - stopnie GUP (KUP) i DAN


DOBOK w języku koreańskim oznacza strój Taekwon-Do. 

W celu zapewnienia ćwiczącemu pełnej wygody i swobody ruchów, opracowano jednolity dla wszystkich wzór stroju treningowego, pełniącego zarazem funkcje reprezentacyjne. Jego cechy charakterystyczne pozwalają na natychmiastowe zidentyfikowanie przynależności do ITF. 

Dobok jest koloru białego i składa się z rozpinanej bluzy, spodni ze specjalnym klinem umożliwiającym wysokie unoszenie nóg oraz pasa. Każda wersja stroju musi posiadać na lewej piersi oficjalne logo ITF, a na plecach tzw. "drzewko ITF". 

Posiadacze kolorowych pasów noszą strój biały. 
Posiadacze stopni 1-3 DAN mają bluzę z czarnym obszyciem u dołu. 
Posiadacze stopni 4 DAN i wyższych wyróżnieni są dodatkowymi lampasami na rękawach i nogawkach.


Tradycyjnie Koreańczycy nosili tylko białe ubrania! Znani byli jako „ludzie ubrani na biało”, „ludzie bieli” itd. W rzeczywistości, zwykli ludzie z mocy prawa mogli nosić tylko białe ubrania! Pomagało to wyróżniać urzędników dworskich/rządowych spośród zwykłych ludzi. Wyższe klasy nosiły różne kolory, chociaż jasne kolory nosiły zazwyczaj dzieci i dziewczęta, a stonowane kolory mężczyźni i kobiety w średnim wieku, ale na specjalne okazje nosili matowe odcienie bladego różu, jasnej zieleni, szarości i węgla drzewnego. Kolor pokazywał pozycję społeczną i oświadczenie noszącego. Na przykład, kolor granatowy wskazywał, że kobieta ma syna (synów). Tylko rodzina królewska mogła nosić ubranie z  nadrukowanymi wzorami geumbak (złote liście) na dole chima (spódnicy) - (źródło).

***

Kolorowe pasy są odpowiednikiem stopni uczniowskich GUP (KUP) natomiast pasy koloru czarnego odopwiadają stopniom DAN.

Stopnie GUP "zbliżają się" do pasa czarnego na tej samej zasadzie jak w oznaczeniach historycznych lata p.n.e.: stopień 10 GUP jest stopniem najniższym, a stopień 1 GUP jest najwyższym stopniem uczniowskim.

Stopnie "mistrzowskie" DAN (odpowiednio lata n.e.) liczne są konwencjonalnie tzn. 1 DAN jest najniższym stopniem "mistrzowskim" a 9 DAN najwyższym. 

Kolory pasów mają swoje symboliczne znaczenie odzwierciedlające przemiany zachodzące w przyrodzie w ciągu roku:
  • PAS BIAŁY - oznacza zimę, okres w którym "jeszcze nic się nie dzieje" żadna roślina nie wykiełkuje 
  • PAS ŻÓŁTY - jest jak pierwsze promienie słońca budzące świat do życia 
  • PAS ZIELONY - przypomina rozkwitanie roślin 
  • PAS NIEBIESKI - symbolizuje pogodne letnie niebo, w kierunku którego pną się rośliny 
  • PAS CZERWONY - oznacza dojrzałość, tak jak zmieniają swój kolor owoce i liście późnym latem i jesienią
Stopnie pośrednie pomiędzy kolorami pasów tzn. 9, 7, 5, 3 i 1 GUP oznaczone są belką koloru odpowiadającego kolejnemu, wyższemu stopniowi.


***

Zdobycie czarnego pasa oznacza przejście na wyższy poziom nauczania. Od tego momentu kolor pasa już nigdy się nie zmienia, a stopnie DAN nazywane są stopniami mistrzowskimi.
Posiadanie czarnego pasa upoważnia jego posiadacza do brania udziału w zawodach międzynarodowych.

Jest 9 stopni mistrzowskich DAN (oznaczonych odpowiednią cyfrą na końcówce pasa). 
Stopnie 1-3 DAN (Boosabum - asystent instruktora, młodszy instruktor) są w rzeczywistości stopniami zawodniczymi. 
Stopnie 4-6 DAN (Sabum) to stopnie instruktorskie i trenerskie. 
Dopiero stopnie 7-9 DAN mają znaczenie mistrzowskich: 
7-8 DAN (Sahyun) - Mistrz 
9 DAN (Sasung) - Wielki Mistrz (Grand Master)
Zwyczajowo do tytułu dodaje się "Nim" co jest odpowiednikiem polskiego "pan" i jest wyrazem szacunku np. Sabum Nim.
Gen. Choi Hong Hi twierdził, że 9 DAN musi być najwyższym stopniem w Taekwon-Do, gdyż liczbie 9 w kulturze koreańskiej przypisuje się specjalne znaczenie, a poza tym jest to ostatnia, najwyższa liczba pojedyncza: "Jesli przekroczymy tę granicę i ustanowimy np. 10 DAN, to dlaczego nie 99 DAN ?" - tak brzmiało uzasadnienie.
Przez wiele lat gen. Choi Hong Hi był jedynym posiadaczem stopnia 9 DAN Taekwon-Do ITF. 


***

Większość koreańskich stylów (np. Tang Soo Do, Hapkido) przypisuje angielski tytuł "MISTRZ" posiadaczom stopnia czarnego pasa 4 DAN lub wyższym. Używany koreański termin to sabeom  lub  sabeomnim  (czasami pisane „ sabum ” lub „ sabom ”) [사범], oznacza odpowiednio trenera lub szanowanego trenera poprzez dodanie "nim". 

Sufiks (przyrostek) „- nim ” [-님] jest tytułem honorowym, który dodaje się, aby wyrazić szacunek.

W zależności od systemu posiadacz stopnia 1-3 Dan jest uważany za asystenta instruktora lub młodszego instruktora, a 4 Dan i wyższy poziom jest uważany za pełnego instruktora lub instruktora na poziomie mistrzowskim. W języku koreańskim nie ma takich rozróżnień jak instruktor, mistrz i wielki mistrz. 

W języku koreańskim wszyscy instruktorzy są nazywani sabeomnim [사범님], niezależnie od ich Dan. Specjalny termin,  kwanjangnim  [관장님], jest używany dla instruktorów, którzy są właścicielami swoich akademii.

Taekwon-Do ITF używa jednak innej koreańskiej terminologii dla instruktorów 1-3 Dan, znanych jako  boosabeom  [부사범], instruktorów 4-6 Dan, znanych jako  sabeom  [사범], mistrzów 7-8 Dan, znanych jako  sahyeon  [사현] i wreszcie wielkich mistrzów 9 Dan, znanych jako  saseong  [사성]. We wszystkich przypadkach sufiks „- nim ” [-님] może być dodany dla większego szacunku.

Terminy „sahyeon” i „saseon” zostały stworzone przez założyciela ITF Taekwon-Do, generała Choi Hong-Hi. Aby lepiej zrozumieć te terminy, w tym terminy „sabeom” i „boosabeom”, warto przyjrzeć się koreańskim rdzeniom wyrazów, z których zostały utworzone.

Sabeom , oznaczające instruktora, składa się z dwóch rdzeni, „sa” / 사 / 師 i „beom” / 범 / 範. Pierwsza sylaba „sa” pochodzi od terminu „kyosa” / 교사 / 敎師, który oznacza nauczyciela. Druga sylaba w  sabeom  oznacza „model”.  Sabeom  lub trener jest zatem nauczycielem, na którym uczeń powinien się wzorować. Innymi słowy, uczeń powinien starać się naśladować techniki instruktora.

Przedrostek „boo -” / 부- w  boosabeom oznacza asystenta.  Boosabeom  jest zatem uważany za asystenta instruktora w ITF Taekwon-Do. Tytuł ten jest używany dla praktykujących 1-3 Dan w ITF Taekwon-Do, szczególnie gdy uczą pod  nadzorem sabeom .

Na poziomie mistrzowskim (7-8 Dan) w ITF Taekwon-Do używa się terminu sahyeon. Ponownie, „sa-” oznacza nauczyciela. Sylaba „-hyeon” / -현 / 賢 jest związana z cnotą, mądrością, roztropnością lub dojrzałym rozsądkiem. Na przykład mądra matka nazywana jest „hyeonmo”. Oznacza to, że mistrz Taekwon-Do nie jest tylko nauczycielem technicznym, ale także nauczycielem moralności i cnoty.  Hyeon może również oznaczać „teraźniejszość” / 現. Rozumiany filozoficznie, mistrz Taekwon-Do jest nauczycielem chwili. Może to sugerować zrozumienie zen, w którym mistrz uczy swoich praktykujących „bycia w chwili” lub wprowadzania zasad nauczanych w Taekwon-Do do ich codziennego życia. Podczas gdy sabeom może oznaczać trenera i ograniczać się do samego treningu fizycznego,  sahyeon jest czymś więcej niż trenerem. Sahyeon   mistrz — dba o ciało i umysł swoich uczniów.

Na koniec, wielki mistrz 9. Dan nazywany jest  saseong  / 사성. Ponownie „ sa -” oznacza nauczyciela.  Seong  / 聖, tutaj, oznacza „mędrzec”. Mędrzec jest mentorem w kwestiach duchowych i filozoficznych, z mądrością zdobytą z wiekiem i doświadczeniem. W ITF Taekwon-Do sugeruje się, że wielki mistrz jest nie tylko nauczycielem technicznym (ciało), i nauczycielem moralnym (umysł), ale także nauczycielem filozofii (duch); kimś, kto może cię poprowadzić w podróży twojego życia i dać ci wgląd w głębsze prawdy w życiu.

Podsumowując: Podczas gdy praktycznie wszystkie koreańskie sztuki walki używają terminu „ sabeom ” w odniesieniu do instruktorów, ITF Taekwon-Do jest jedynym, który używa terminów „ sahyeon ” i „ saseong ”. Generał Choi Hong-Hi stworzył te terminy i włączył je do systemu ITF, aby wskazać, że Taekwon-Do nie jest po prostu sportem walki, a nauczyciele Taekwon-Do nie są po prostu trenerami sportowymi. Terminy „ sahyeon ” (nauczyciel moralności) i „ saseong ” (nauczyciel mędrzec) sugerują, że Taekwon-Do jest aktywnością, która powinna prowadzić do rozwoju moralnego i intelektualnego (źródło). 


Taekwon-Do tradycyjne: Podstawowe zasady wykonywania technik


Techniki muszą być naturalne, płynne i elastyczne, przechodzące od relaksu (w fazie przejściowej i wyprowadzania) do pełnego napięcia (w fazie końcowej).

I. Poruszanie:

- kiedy wykonujesz technikę ręczną ciało opada

- kiedy wykonujesz kopnięcie ciało wznosi się (po czym ponownie opada w fazie "zabierania" kopnięcia) - ruch ten imituje kopnięcie wykonane w wyskoku (i jednocześnie przygotowuje do tego typu kopnięć)

- podczas poruszania: 

a) noga mobilna zawsze zbliża się do nogi stacjonarnej przed wykonaniem kroku na ok. pół szerokości Narani Sogi (stopy nie stykają się)

b) podczas ruchu wznoszącego noga stacjonarna nie prostuje się do końca, osiągając 80% maksymalnego wyprostu kolana 

c) w początkowej fazie nauki można stosować podpieranie (punktowanie) na poduszce stopy mobilnej podczas gdy zbliża się ona do nogi stacjonarnej przed wykonaniem kroku (patrz "a") - gdy ten etap zostanie opanowany, należy przejść do ciągłego ruchu, w którym stopa nogi mobilnej "lewituje" tuż nad podłogą, nie ocierając o nią

d) poruszanie w Tk-D to umiejętność przenoszenia ciała w każdym ruchu "z nogi na nogę"

e) tzw. fala - zbliżamy nogę mobilną do ugiętej stacjonarnej, przygotowujemy technikę, a następnie "wybijamy się" wyprostem nogi stacjonarnej jednocześnie wyprowadzając technikę. Należy unikać wykonywania podwójnej fali (tzn. dwóch ruchów wznoszących) w jednym ruchu. Falę będzie wykonywała każda osoba poruszająca się krokami dłuższymi od naturalnych. Praktyk Tk-D wygląda jak gdyby trenował na batucie (trampolinie).

 

II. Ustawienie ciała:

- przejścia i większość bloków wykonywane są półbokiem (half facing) 

- techniki wykonywane są zgodnie z zasadami ruchu wstecznego (zamach) z jednoczesnym zachowaniem zasady ruchu ciągłego

- plecy są proste a ciało zachowuje równowagę (wytrenowaniu tych elementów służy "punktowanie" patrz I.c)

- biodra poruszają się zgodnie z kierunkiem ruchu ręki np. podczas Gunnun So Kaunde Ap Jirugi nie ma ruchu skrętnego bioder, natomiast przy wykonywaniu większości bloków wykonujemy ruch skrętny bioder i tułowia

- zasięg techniki równa się długości postawy, tzn. dłoń (pięść lub palce) po wykonaniu techniki znajduje się w linii pionowej z palcami stopy nogi wykrocznej - gdy ręka prostuje się (uderzenia) ciało  ustawione jest przodem, natomiast przy technikach z ugiętą ręką (bloki) ciało ustawione jest półbokiem

 

III. Wyprowadzanie technik:

- wyprowadzenie technik ma miejsce w fazie zbliżenia stóp

1. faza przejściowa - (noga stacjonarna ugięta) ręce ułożone są jak do klaśnięcia 

a) wąsko

b) szeroko - litera "W"

c) pod różnym kątem

2. faza wyprowadzenia - podczas wznosu na nodze stacjonarnej przygotowujemy wyprowadzenie techniki (zachowując zasadę ruchu wstecznego i ciągłego). Tempo można określić: i-RAZ, gdzie "i" jest przygotowaniem, a "RAZ" wyprowadzeniem

 

III. Wysokość techniki Jirugi

- równa wysokości barku

- na wysokość nosa (wzrok "ślizga się" po powierzchni uderzającej)

- wysokość splotu słonecznego (dłoń i łokieć są na tej samej wysokości) 

 

Podstawowe ćwiczenia pomagające wytrenować ruchy charakterystyczne dla Taekwon-Do :

- Narani So Ap Jirugi

- Annun So Ap Jirugi

- Annun So Sonkal Yop Taerigi 

- Sonkal Yop Taerigi w głębokim przysiadzie

- Sonkal Yop Taerigi w wyskoku

- Yop Chagi w wyskoku

- Gunnun So Kaunde Ap Jirugi

- Gunnun So Doo Palmok Kaunde Hechyo Makgi

- Gunnun So Doo Palmok Najunde Hechyo Makgi, Apcha Olligi

- Niunja So Sonkal Daebi Makgi 

- Apcha Busigi

- Goobooryo Junbi Sogi A



Taekwon-Do tradycyjne: Postawy



Uproszczony schemat:

Linia zielona - odpowiednik szerokości ramion
Linia czerwona - odpowiednik półtorej szerokości ramion
Linia czarna - szerokość pomiędzy stopami (rozstawienie stóp)



 I. Moa Sogi


W pozycji Moa Sogi stopy są złączone na całej długości.

W podstawowej Moa Sogi obie ręce są ugięte w łokciach pod kątem 30 stopni i oddalone od ciała na odległość ok. 30 cm. Dłonie zamknięte w pięści.

Typ A - lewa dłoń obejmuje prawą pięść. Dłonie uniesione na wysokość wąsów w odległości 30 cm od twarzy. Rozstawienie łokci odpowiada szerokości klatki piersiowej.

Typ B - dłonie ułożone tak jak wyżej, lecz tym razem opuszczone na wysokość środka brzucha i oddalone 15 cm od ciała.

Typ C - lewa otwarta dłoń częściowo nakrywa otwartą dłoń prawą w ten sposób, że opuszek najdłuższego palca lewej dłoni nakrywa paznokieć najdłuższego palca dłoni prawej. Dłonie tworzą tarczę na wysokości podbrzusza (dolnej części brzucha, poniżej pasa). Odległość tarczy od ciała wynosi 10 cm.



II. Charyot Sogi



zdj.


Postawa "baczność", w której wykonujemy Kyong Ye - ukłon, odpowiada podstawowej wersji Moa Sogi z tą różnicą, że palce stóp są odstawione na zewnątrz po katem 45 stopni.



III. Narani Sogi



                             zdj. Narani Sogi                                               diagram (rys. stóp) 



W tej postawie oba kolana pozostają wyprostowane, a stopy ustawione są równolegle, skierowane palcami do przodu. Zewnętrzne krawędzie stóp w linii pionowej odpowiadają szerokości barków.

Narani Junbi Sogi jest najczęściej przyjmowaną postawą przed rozpoczęciem ćwiczenia i po jego zakończeniu. 
Ręce ułożone są w sposób budzący skojarzenie z trzymaniem obu końcówek pasa tuż poniżej węzła. Pięści oddalone są o ok. 5 cm od siebie i ok. 7 cm od ciała, natomiast lekko ugięte łokcie pozostają oddalone od dolnej części żeber o 10 cm z każdej strony. 
Ramiona ugięte są na zewnątrz pod kątem 30 stopni, a przedramiona ugięte do wewnątrz pod kątem 40 stopni.

Sposobem prostym, i proporcjonalnym do warunków fizycznych danej osoby, jest zmierzenie:
- odległości pomiędzy pięściami poprzez oddalenie ich na szerokość pięści ustawionej pionowo
- odległości obu pięści od ciała poprzez oddalenie ich na szerokość pięści ustawionej poziomo
- odległości pomiędzy stopami w Narani Sogi poprzez oddalenie ich na szerokość stopy ustawionej poprzecznie



IV. Annun Sogi


diagram (rys. stóp)



zdj. Annun Sogi przodem                         zdj. Annun Sogi bokiem



Stopy ustawione są równolegle, skierowane palcami do przodu. Kolana ugięte w ten sposób, że patrząc z boku, w linii pionowej odpowiadają końcówkom palców stóp, natomiast patrząc z przodu tworzą trójkąt - gdy stojący w postawie opuści wzrok, powinien zobaczyć końcówki palców dokładnie "wyrastające z kolan" (stopy nie mogą być widoczne wewnątrz, ani na zewnątrz kolan).



V. Gunnun Sogi



zdj. Gunnun Sogi (z przodu i z boku)                     diagram (rys. stóp)


1. Szerokość postawy odpowiada szerokości barków, przy czym - patrząc z przodu - linia pionowa poprowadzona od barków trafia w środek każdej stopy (a nie na ich zewnętrzne krawędzie, jak w przypadku Narani Sogi).

2. Długość postawy mierzona od krawędzi palców stopy nogi wykrocznej do krawędzi palców stopy nogi zakrocznej wynosi półtorej szerokości barków (rozstawienie stóp równa się wykonanemu w miejscu zwrotowi w lewo lub prawo w pozycji Annun Sogi).

3. Kolano nogi wykrocznej jest lekko ugięte tak, że - patrząc z boku - linia pionowa poprowadzona od zewnętrznej krawędzi kolana powinna trafić w pietę. Kolano i stopa nogi wykrocznej skierowane są na wprost.

4. Kolano nogi zakrocznej musi być całkowicie wyprostowane, a stopa zwrócona 25 stopni na zewnątrz.

5. Obie nogi obciążone są jednakowo - środek ciężkości ciała przypada na środek szerokości postawy (patrząc z przodu) oraz na środek jej długości (patrząc z boku).

6. Biodra skierowane są do przodu, a korpus zależnie od wykonywanej techniki: Jon Sin - frontalnie, lub  Ban Sin - półbokiem.

7. Postawa z prawą nogą wysuniętą do przodu nazywana jest Orun Gunnun Sogi - prawą postawą, i odpowiednio z lewą nogą z przodu Wen Gunnun Sogi - lewą postawą.



VI. Nachuo Sogi


Postawa różni się od Gunnun Sogi jedynie tym, że jest wydłużona o długość stopy - wydłużenie ma na celu zbliżenie się do przeciwnika lub oddalenie od niego.



VII. Niunja Sogi


zdj. Niunja Sogi (z przodu i z boku)                     diagram (rys. stóp)



1. Całe ciało (korpus i biodra), ustawione jest półbokiem.

2. Ciężar ciała przeniesiony jest w większości (70 %) na nogę zakroczną.

3. Postawa pełni głównie funkcje defensywne,  a ze względu na mniejsze obciążenie nogi wykrocznej (30 %) stosunkowo łatwo można wykonać z niej wypad do przodu (np. do Gunnun Sogi) lub kopnięcie nogą wykroczną.

4. Niunja Sogi jest od Gunnun Sogi krótsza o długość stopy.

5. Szerokość postawy pomiędzy dużym palcem stopy nogi wykrocznej i piętą nogi zakrocznej wynosi zero - ustawione są w tej samej linii.

6. Długość postawy mierzona od czubków palców stopy nogi wykrocznej do zewnętrznej krawędzi stopy nogi zakrocznej wynosi półtorej szerokości barków.

7. Aby poprawnie przyjąć postawę, należy ustawić stopy pod kątem 90 stopni w podanej powyżej długości i szerokości - stopę nogi wykrocznej na wprost, a stopę nogi zakrocznej prostopadle do niej. Następnie należy obie stopy skierować nieco ku środkowi postawy - 15 stopni każda - kierując palce stopy zakrocznej do do środka i odstawiając piętę nogi wykrocznej na zewnątrz.

8. Kolana skierowane są dokładnie tak samo jak stopy: zewnętrzna krawędź kolana nogi zakrocznej przypada w linii pionowej na środek stopy nogi zakrocznej, natomiast kolano nogi wykrocznej jest ugięte tak, że patrząc z boku, w linii pionowej odpowiada zewnętrznej krawędzi pięty nogi wykrocznej.

9. Ze względu na przewagę obciążenia, postawa z prawą nogą w tyle nazywa jest prawą postawą - Orun Niunja Sogi, i odpowiednio z lewą nogą w tyle, lewą postawą - Wen Niunja Sogi.


VIII. Gojung Sogi


zdj. Gojung Sogi (z boku)                     diagram (rys. stóp)


Postawa jest wydłużoną o szerokość (nie długość) stopy wersją Niunja Sogi.

Obciążenie obu nóg jest jednakowe, a środek ciężkości ciała, patrząc z boku, przypada w linii pionowej na środek długości postawy.
Efektem przeniesienia środka ciężkości (w stosunku do Niunja Sogi) jest przesunięcie kolan w kierunku przeciwnika: patrząc z boku, zewnętrzna krawędź kolana nogi wykrocznej w linii pionowej przypada na staw skokowy, natomiast zewnętrzna krawędź kolana nogi zakrocznej odpowiada wewnętrznej krawędzi stopy nogi zakrocznej.

Całe ciało i stopy ustawione są pod takim samym kątem jak w Niunja Sogi.




IX. Dwitbal Sogi

zdj. Dwitbal Sogi (z boku)             diagram (rys. stóp)            zdj. Dwitbal Sogi (z przodu)


1. Postawa jest skróconą o 1/3 długości wersją Niunja Sogi. Długość postawy, mierzona od czubków palców nogi wykrocznej do zewnętrznej krawędzi stopy nogi zakrocznej, jest równa szerokości barków.

2. Jak sama nazwa wskazuje, jest to postawa na nodze zakrocznej, która utrzymuje ciężar ciała, natomiast stopa wykroczna tylko dotyka podłoża powierzchnią Apkumchi.

3. Stopy ustawione są prostopadle i skierowane do środka postawy - tylna 15 stopni (tak jak w Niunja Sogi) a przednia nieco bardziej - 25 stopni. Kolano nogi zakrocznej jest ugięte do tego stopnia, że w linii pionowej jego zewnętrzna krawędź pokrywa się z czubkami palców stopy.

4. Szerokość postawy wynosi 0 (zero) - w rzeczywistości jest jeszcze węższa niż Niunja Sogi - pięty obu nóg ustawione są w tej samej linii, a palce stopy nogi wykrocznej przypadają na środek długości (ustawionej prostopadle) stopy nogi zakrocznej.

5. Całe ciało ustawione jest półbokiem.

6. Pozycja używana jest głównie do obrony i kontrataków nogą wykroczną.

7. Pozycja z prawą noga z tyłu, nazywana jest "pozycją prawą", i odpowiednio z lewą nogą z tyłu "pozycja lewą". Tak jak w przypadku Niunja Sogi decyduje tu obciążenie nogi.



X. Kyocha Sogi


 zdj. Kyocha  Sogi (z przodu Po-Eun)        diagram (rys. stóp)        zdj. Kyocha Sogi (z boku Yul-Guk)    



1. Podczas przyjęcia postawy nogi krzyżują się, a ciężar ciała spoczywa na jednej nodze, natomiast stopa drugiej nogi tylko dotyka podłoża powierzchnią Apkumchi.

2. Postawa służy do przemieszczania się w bok (w trakcie może być wykonany blok np. Po-Eun, lub uderzenie np. Yul-Guk).

3. Palce obu stóp ustawione są frontalnie, a krok krzyżowy może być wykonany zarówno z przodu, jak i z tyłu nogi podporowej. W obu wersjach - Ap i Dwit - kolana obu nóg pozostają ugięte, a piszczel opiera się o łydkę drugiej nogi. Stopa nogi wykonującej krok krzyżowy jest wysunięta (tzn. wykracza poza stopę podporową z przodu lub z tyłu) o około szerokość stopy, w stosunku do stopy nogi podporowej.

4. Ciało w zależności od wykonywanej techniki ustawione jest frontalnie lub półbokiem.

5. Tak jak w przypadku Niunja Sogi i Dwitbal Sogi, określenie, czy mamy do czynienia z "postawą prawą" czy "postawą lewą", uzależnione jest od nogi podporowej (niezależnie od tego, czy druga noga wykonuje krok krzyżowy z przodu czy z tyłu).



XI. Guburyo Sogi


 zdj. Guburyo Sogi Typ A        zdj. Guburyo Sogi Typ B


Jest to postawa na jednej nodze przygotowująca do kopnięć: 

Typ A poprzedza Yopcha Jirugi. Stopa nogi podporowej skierowana jest na wprost, a stopa nogi uniesionej - przygotowana do kopnięcia tzn. napięta z wyeksponowanym kantem stopy i uniesionymi palcami - przywiedziona w okolicę ugiętego kolana nogi podporowej. Kolano nogi uniesionej odwiedzione jest na zewnątrz pod katem 45 stopni. Biodra, korpus i głowa ustawione są półbokiem.

Typ B poprzedza Dwit Chagi. Oba kolana skierowane są na wprost. Napięta stopa nogi uniesionej jest przywiedziona w okolicę ugiętego kolana nogi podporowej. Ciało pozostaje lekko pochylone do przodu, a głowa obrócona - kopiący patrzy nad ramieniem za siebie.

Pozycja na prawej nodze nazywana jest "pozycją prawą", a na lewej nodze "pozycja lewą".



XI. Waebal Sogi

zdj. Waebal Sogi (z przodu)


Postawa ta jest odpowiednikiem Guburyo Sogi Typ B, lecz tym razem kolano nogi podporowej  i korpus pozostają wyprostowane, a głowa skierowana jest na wprost.



Taekwon-Do tradycyjne: Nauka i trening poprawnego kształtu kopnięć Taekwon-Do ITF: Apcha Busigi, Yopcha Jirugi, Dollyo Chagi (filmiki instruktażowe)


Demonstruje: Daria Ćwiklińska-Fabrycka 4 Dan Taekwon-Do ITF, 4 dan Taekwondo WT.

Ustawienie lewym bokiem przy drabince. Uchwyt lewą dłonią za szczebel.

I. Apcha Busigi (ćwiczenie wykonywane równolegle do drabinki):
1. Apcha Olligi
2. Apcha Busigi

Nauka i trening Apcha Busigi


II. Yopcha Jirugi (ćwiczenie wykonywane prostopadle do drabinki - w kierunku środka sali):
1. Yopcha Olligi
2. Yopcha Olligi z zatrzymaniem (można sobie pomóc uchwytem pod udo)
3. ruch od tyłu z zatrzymanego Yopcha Oligi
a) do Guburyo Sogi
b) uniesienie w połowę dystansu (Yopcha Olligi nogą ugiętą w kolanie)
c) wyprost (wbicie z dokręceniem)
d) sprowadzenie

Nauka i trening Yopcha Jirugi

Jako kolejny etap należy powyższe I i II ćwiczyć bez przytrzymywania za szczebel.


III Dollyo Chagi:
W siadzie płotkarskim (z drugą nogą przywiedzioną w kierunku pachwiny) odchylić się (początkowo można podpierać się dłonią o podłogę) i wykonać Dollyo Chagi. Wrócić do pozycji wyjściowej.

Nauka i trening Dollyo Chagi


 

Taekwon-Do Tradycyjne: Układy TUL 1-12


Pamiętaj, aby po wykonaniu każdego ostatniego ruchu, jeszcze przed powrotem do Junbi Jase, oznajmić zakończenie układu wydając okrzyk – nazwę układu, który zakończyłeś.

"Encyklopedia Taekwon-Do ITF" autorstwa gen. Choi Hong Hi - kolekcjonerski skarb dla entuzjastów Taekwon-Do

  Czy wiecie, że w 2024 r. ukazał się reprint 15-tomowej Encyklopedii ? Wykaz wszystkich 9-ciu edycji (6 w języku angielskim, 2 w koreańskim...